…dat ik zou meedoen in een kortfilm

Het is altijd interessant om jezelf eens bezig te zien.  Op die manier kan je zelf eens zien hoe je overkomt.  Dat dacht ik ook toen ze me vroegen of ik wou meedoen in dit project van een leerling aan het RITS:

En ja, ik weet waarop ik in de toekomst moet letten ­čÖé

Nooit gedacht

…dat ik een nieuw blog zou starten. Eenvoudiger, simpeler, boeiender.
Dat is althans de bedoeling. M’n oude teksten van oktober 2006 tot april 2009 kan je herlezen op http://tjoffblogt.blogspot.com

EDIT:

Ik probeer ze te importeren van m’n vorig blog. Zal ooit wel eens volledig lukken, edoch, ik weet nog niet wanneer. Miserie, miserie!

EDIT – 2009-06-02 –

Jaha, juicht ende feest. Import compleet!

Know the way

Er is veel aan de gang in dat kleine leventje van me. Laat dat duidelijk zijn.
Zaterdag aanstaande verhuis ik naar het verre Ellezelles, in de buurt van Ronse.
Tijdens het inpakken, stootte ik op een klein geplastificeerd briefje.

Ik kreeg het gedichtje toegestopt op het moment van m’n vertrek uit de pelgrimsrefuge “L’Esprit du chemin” (link). Dat was de dag dat ik over de pyrene├źen ging. Er staat een gedichtje op en ik moest het lezen als het moment daar rijp voor was. ’t Was ondertussen ergens tussen mijn spullen terechtgekomen. Ik had het nog niet gelezen. Tot nu. Blijkbaar is de tijd rijp.

To know the way,
We go the way;
We do the way
The way we do
The things we do.
It’s all there in front of you,
But if you try hard to see it,
You’ll only become confused

I am me,
And you are you,
As you can see;
But when you do
The things that you can do,
You will find the way,
And the way will follow you.

Benjamin Hoff

Bonne route, Buen camino

Dank u mama!

Uitslag test “Hoe groot is mijn zelf-waardering?”
Je hebt in deze test 12 van de 13 punten behaald.

Betekenis van je score
Je voelt je op je gemak met jezelf. Je geniet van het leven en je geniet van mensen. Waarschijnlijk is er iemand in je in je eerste levensjaren geweest die je geleerd heeft om jezelf te waarderen. Dat is een felicitatie waard. Het is een waardevol geschenk waarvoor je die persoon (of personen) misschien nog eens kunnen bedanken. Je bent ook in staat om anderen te helpen zichzelf beter te waarderen. Je staat op een goede manier in het leven en je zult de reis door het leven heel plezierig vinden.

Via: http://www.spiritplaza.org/testen/zelf-waardering-test.php

Het bruist er

Aah, Gent. Bruisend van kunstenaars en vrijzinnigen. Van verkopers, voorspellers, pintentappers en politiekers. Toen ik klein was, vond ik dat wat bevreemdend. Het was aanpassen of opkrassen (een PPZ = prachtig propagandistische zin). Nu kan ik me geen Gent meer zonder voorstellen. Het zijn mensen waar de meest interessante praat uitkomt en vaak ook de grootste onzin. Ik ben er zot van. Toch hou ik liefst de grond onder m’n voetjes. Dat maakt gelukkiger.

En toch komt de dag steeds dichterbij dat ik Gent zal verlaten. Ik weet nog niet wanneer. Ik weet nog niet waarheen. Dat het zuidelijker zal zijn, lijdt geen twijfel.
Aah, Gent.

Reinaert

Reinaert werkte bij de bank. Dat was op de Kouter in Gent. Hij had rost haar. Hij deed zijn werk al 15 jaar graag. Hij voelde zich ondertussen al gelijk een echte ancien.

De kansen op promotie waren voor Reinaert gunstig geweest. Hij was 10 jaar inputbediende geweest. Overschrijvingen ingeven was zijn specialiteit. Maar nu was Reinaert dus teamleider van de 6 mensen die zijn oude job uitoefenden.

Een echte kutjob als je ’t mij vraagt. Reinaert dacht daar net zo over maar probeerde zichzelf steeds weer te sussen met ingevingen als “Het valt allemaal nog wel mee.” en “Als ik maar mijn boterham verdien.” of “Nog 286 overschrijvingen en dan mag ik terug naar mijn vrouw.”
Er waren ook die zeldzame keren dat hij er wat teveel over nadacht en besefte dat hij zijn leven aan het vergooien was. Die keren werd zijn rechterwang nat van het traantje dat erover sijpelde.

Naast die gevoelige kant van Reinaert kan je best wel stellen dat hij in feite een echte zak was. Onlangs nog, vorige zomer, waren er enkele studentenjobs in de bank.
Tom was 1 van die studenten die daar wat tijd van z’n zomerverlof besloot te vergooien.

Tom was een grappige, onervaren 18-jarige kerel die meestal wel iets van drugs in z’n bloed had circuleren.

Op de tweede dag van de vakantiejob kwam Tom, zoals hij dat eigenlijk gewoon was, 5 minuten te laat binnen. Uiteraard werd er onmiddellijk door Reinaert ingegrepen. Hij besloot een halve dag loon van Tom af te houden, ging hem dat vertellen en spoorde hem op vriendelijke wijze aan om een hand te geven door volgend zinnetje: “Het is hier wel de gewoonte dat je ’s ochtends een hand komt geven aan uw bazen!”

Maar kijk, tegenwoordig zit Reinaert op de blaren. ’t Is nl. gedaan met Fortis!

Die middag: parabel van de vrouw III

Die middag, alhoewel het in feite nog ochtend was, kwam ik een vrouw tegen. Ze glimlachte. Ik glimlachte terug. We begonnen een gesprek. Ik vertelde over m’n reizen naar het einde van de wereld en over hoe ik daar nooit was aangekomen. Zij deed alsof ze ge├»nteresseerd was, probeerde haar verveling te verbergen en kwam dichter om te zien of ik wel hygi├źnisch was.

Het was een zonnige middag in Gavere. In het meest marginale caf├ę begon een bejaarde DJ betrekkelijk zalige platen te draaien. Op dat moment deed zich een kentering voor. “De pallieter” werd plots een danscaf├ę, meerbepaald de op dat moment grootste danstempel van de streek. Naast “The O” uiteraard. De vrouw glimlachte, kwam over alsof ze me ook leuk vond en stelde haar vriendin aan me voor.

Uiteraard deed ik haar binnen. Wat wil je? Ze was een taaie boerendochter die goed kon kussen. Ik was vrijgezel. Ik was niet vies van een pintje. Maar totaal onervaren. Ik had niet gezien dat ze een donzige snor had. En een baard. Ik ging volledig op in “Only The Lonely” van Roy Orbinson. Dat was ongetwijfeld de meest foute plaat van die tijd.

We besloten ooit kinderen te hebben. En te trouwen. Maar toen brak het daglicht door de wolken.

Jezus

Jezus woonde in Eke, vlakbij Nazareth.
Hij verkoos shoppen in Gent boven de Makro. In Gent ging hij graag naar de bibliotheek aan het Zuid, wat makkelijk was doordat hij daar dan ook naar het Zuidcomplex kon gaan om te shoppen.

In de bibliotheek hebben ze internet. En dat vond Jezus de max!
Nu wil het toeval dat hij daar recentelijk, ja eergisteren, nog zat te surfen.
Op de website van Deredactie had hij gezien dat Obama de nieuwe president van Amerika zou worden. “Eindelijk eens iemand die half-zwart is” dacht Jezus.

Het deed hem denken aan zijn jeugd. Jezus was ooit een adoptiebaby. Hij was geboren in Kenia en sprak vloeiend Dholuo.

Op een dag, gisteren, kwam Jezus de vrouw van zijn leven tegen. Ze hield van shoppen. En vooral van Jezus’ Visa-kaart.
Ooit, deze morgen, vertelde Jezus me dat hij dolverliefd was op haar.

Iets later, deze middag, veranderde de stemming. ’t Had te maken met het krediet van zijn Visa-kaart maar hij ging het me deze avond nog wel eens uitleggen.

Nog iets later, daarnet, waren ze niet zo dol meer op elkaar. Nee, echt, ik heb het gecontroleerd op zijn Facebook.

Voor meer roddels wacht ik tot vanavond. Dan zie ik Jezus tijdens onze wekelijkse bijbelstudie. Het zal weer een zot weekend worden. Haha, zijt daar maar zeker van!

Dailymile

Vandaag kwam ik op een interessante site terecht waar je je workouts kan registreren.
Ik ben er dus onmiddellijk mee begonnen.
Je kan er ook vriendjes toevoegen en mensen motiveren.
Vree wijs!

In de linkerkolom op deze site heb ik alvast een widget toegevoegd die rechtstreeks doorlinkt naar m’n profiel op de site en waar je kan motiveren en commentaar geven.
Dailymile kan ook gekoppeld worden aan je Twitter-account.

Zeker een aanrader voor sporters!