Trailer trash

Alweer veel gebeurd de laatste tijd. Onze container is bijvoorbeeld op zijn plaats geraakt. Dat was geen sinecure maar ’t is gelukt en er heeft niemand een blijvende handicap aan overgehouden.

Om het wat leefbaarder te maken, was er nog redelijk wat werk aan.
De keuken in wording:

De badkamer in wording:

Behangen in de living in wording:

Ondertussen heb ik al waterdichte constructies gemaakt tijdens de les sanitair:

Elke dinsdagavond leer ik nog steeds bij hoe ik elektriciteit moet leggen.
Daarnaast heb ik wat zelfstudie gedaan over domotica en heb ik me een soldeerbout gekocht:

De onderdeeltjes om m’n domotica-interface in elkaar te knutselen zijn ondertussen toegekomen:

Gisterenavond heb ik de eerste onderdeeltjes op m’n printplaat gesoldeerd en het lukt wonderwel.
Meer van dit lekkers later. Volgende fase: container afwerken en grondwerken opgestart krijgen.

Geduld en administratie

Ondertussen is het september en is er veel gebeurd (administratief althans).
Vooraan de grond deden we de oude prikkeldraad weg. Grond eerste fase
We plaatsten onze bekendmaking voor 30 dagen:
bekendmaking

En 4 maanden later plaatsten we uiteindelijk onze vergunning. 4 maanden? Jawel, zolang heeft het bij ons geduurd, maar later meer daarover.
Sinds november 2009 ben je trouwens verplicht om de volledige vergunning uit te hangen:

pict0032

Onze buurman is reeds begonnen met zijn werken. Een situatieschets:

pict0034

Heb ik trouwens al verteld dat we ook bij onze werf gaan wonen? Jawel, het is nl. de bedoeling dat we onze intrek nemen in een wooncontainer, bestaande uit 3 geschakelde containers die we dan achteraan op de werf zullen plaatsen.
Hiervoor hebben we 8 putten gegraven van telkens 70 cm diep, waarin we enkele betonblokken hebben gestapeld. Dit om zettingsverschijnselen na vriesweer te vermijden.
De bovenste betonblokken zouden nu allemaal, dankzij de hulp van een laser, waterpas ten opzichte van elkaar moeten staan.

pict0033

Na enorm veel moeite en miserie staan de containers er en is er ook roofing op het dak gebrand om alles mooi waterdicht te maken. Foto’s volgen nog.

Ik heb me ook ingeschreven in het volwassenonderwijs voor elektriciteit en voor sanitair & CV. Vanavond krijg ik m’n 2de les sanitair. Ben benieuwd. ’t Is alleszins iets helemaal anders dan impro comedy šŸ™‚

Grond

Ondertussen werd onze bouwaanvraag ingediend om een “thuis” op te trekken op dit stukje grond:

GrondGrond

En qua stucwerken hoeven we ons ook geen zorgen meer te maken want dat heb ik ondertussen ook onder de knie dankzij een cursus leemstucwerken. Dat doe je naar ’t schijnt zo:

[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/4527670881[/flickr]

Bouwgrond

Dag lieve bijna-afgehaakte lezertjes. Vanaf nu zal ik regelmatig terug een klein stukje schrijven want ik heb er terug zin in.
Ondertussen leef ik reeds 9 maanden met T. op de boerenbuiten in het verre Ellezelles, jaja, we zijn echte Walen.
Vorige donderdag tekenden we onze compromis voor een stukje land in Kluisbergen. Onze architect J. is momenteel zwaar zijn best aan het doen om daar een passend huis voor te ontwerpen dat voldoet aan onze extravagante eisen.
Binnenkort een paar interessante, niets-zeggende foto’s van onze bouwgrond op dit blog en nog meer berichtjes over dit nieuwe avontuur. AllĆ©jupah!

…dat ik ooit in Egypte zou belanden

Land van verkopers, oplichters & niet al te snuggere Arabieren.
Maar ook: land van prachtige tempels, hiƫrogliefen, cartouches, beelden, woestijnen & de Rode Zee.

’t Is mooi geweest om eens aan te raken. Een week is echter te kort om alles te zien.
Gelukkig konden we genieten van Hurghada om daar met een jacht de Rode Zee op te gaan en vervolgens langs de vele koralen te gaan duiken.

Luxor was intrigerend omwille van de tempel van Karnak, de Vallei der koningen (enorm gezweet aldaar bij 47 graden), de tempel van Hatshepsut & vele andere interessante bezienswaardigheden.

Doelen stellen

Hallo. Mijn naam is Christophe. Ik weeg vandaag 82,1kg en meet 1m87.
Sinds ik de 20 km van Brussel marginaal slecht uitliep, heb ik niet echt veel meer bewogen. Mijn voorbereiding daarop was zelfs aan de marginaal lage kant.
Vanaf nu ga ik me echter herpakken. Om daarin te slagen, moet ik een doel voor ogen houden.

Dit is m’n doel: over 7 weken (6 augustus) d.m.v. fietsen, lopen, zwemmen en fitness naar 77kg

Live te volgen via Dailymile (of de widget aan de linkerkant van deze site)

Actie…

…dat ik in 2009 zou meelopen in de Fiertel

[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3607281586[/flickr]Zeven uur. Mijn wekker loeit. Het is vroeg en het doet pijn om op te staan aangezien ik slechts 4 uur heb geslapen. Maar ik wil de Fiertelommegang in Ronse voor geen geld missen. Als rasechte Gentenaar ben ik me in maart van dit jaar in Ellezelles komen vestigen. Om dit integratieproces kracht bij te zetten, participeer ik in de Ronsische folklore.

De Fiertel werd in de Middeleeuwen voornamelijk gewandeld door geesteszieken die naar Ronse kwamen om genezing te vinden bij hun patroonheilige Sint-Hermes. De schrijn met zijn beenderen worden nu nog steeds jaarlijks gedurende een wandeltocht in een grote cirkel rondom Ronse gedragen. Op kop loopt de belleman die met enkele duizenden Ronsenaars en sympathisanten de tocht van 32,6 km te voet afleggen.

Rond een uur of 8 ging ik stemmen in een schooltje in Ellezelles, waarna ik me naar Ronse spoedde om het begin van de Fiertel in levende lijve mee te maken. Ik liep naar de Sint-Hermeskerk, zag de Fiertelommegang 2009 van start gaan en sloot aan bij de menigte.

[flickr size=”small” float=”right”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3606485105/[/flickr]”Ting-ting-tong-tong”, “Ting-ting-tong-tong”…
Het geluid van de belleman en de dragers van het schrijn was alomtegenwoordig. Iemand vertelde me dat de dragers bij elke stap een kruisbeweging maken met hun benen, telkens de voet de grond verlaat.

[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3607334328/[/flickr]Na het toertje op de Grote Markt, werd de tocht aangevangen via de Kruisstraat. Die eerste klim zette de toon en ik voelde m’n poriĆ«n in gang schieten. Bovenaan de Kruisstraat sloeg ik rechtsaf, verliet Ronse-centrum en besloot ik een tandje bij te steken aangezien ik zo’n 20 minuten achter was op enkele vrienden. Ik begon te joggen, stopte eventjes aan de “Casa Sana” voor een yoghurtje, en kon hen uiteindelijk bijbenen aan de kerk van Louise-Marie.

We doorkruisten de prachtige landelijke omgeving en passeerden langs de talrijke cafeetjes en kraampjes. Langs het gehele parcours zag je de modale Ronsenaar die op deze hoogdag zijn strandstoel, parasol en bak bier in zijn voortuin gezet had om zo op zijn manier van de Fiertel te genieten.

[flickr size=”small” float=”right”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3607366826/[/flickr]Na zo’n dikke 10 km kwamen we aan in het Muziekbos. Dat bos heeft een mystiek karakter. De kraampjes die daar speciaal voor de Fiertel opgesteld stonden, accentueerden dit zelfs nog meer.

We vervolgenden onze weg langs de Kanarieberg naar beneden, staken de Ninoofsesteenweg over en hielden halt aan de rand van industriezone Ronse Klein-Frankrijk om wat te eten. Het was inmiddels middag geworden. Op dat moment begon het hevig te regenen. We besloten na de ergste buien weer aan te zetten, maar het bleef echter miezeren.

[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3607398638/[/flickr]Eventjes later wandelden we WalloniĆ« binnen via Ellezelles.

Na nog enkele korte pauzes, lange boerenwegels en veel regen, begon de lucht op te klaren, en brak de felle zon door de wolken. Eindelijk kon ik m’n jas en trui uitdoen en intenser genieten van de Fiertel.

[flickr size=”small” float=”right”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3606640223/[/flickr]Langs het parcours zag je ook veel ruiters. Dat is traditie. Voor de vele ruiterclubs van onder andere Ronse en Maarkedal vormt de Fiertel de ideale gelegenheid om nieuwe leden aan te trekken.

[flickr size=”small” float=”left”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3606654735/[/flickr]Rond deze kapel in Frasnes-lez-Anvaing moet je 3 keer lopen. Ook dat is traditie. Een 10-tal kilometer verderop moet je 3 keer rond een mesthoop lopen in de buurt van Russeignies (Rosenaken). De kapel heb ik gedaan maar de mesthoop deed ik niet aangezien ik het pas te weten ben gekomen toen ik er al voorbij was.

Een zwaar moment was op zo’n 6 km van de finish in Kluisbergen. Daar is een stevige helling vooraleer je terug kan afdalen richting het centrum van Ronse. Op dat moment realiseerde ik me dat ik een blaar op m’n voet had maar besloot er niet aan toe te geven.
Ik voelde het einde naderen en besloot wat alleen te wandelen en te luisteren naar de gesprekken van de mensen rondom mij.

Een moeder riep naar haar zoon: “Laat uw zuske gerust en loopt uwe Fiertel”. Ja, inderdaad, Fierrrrtel met de Ronsische “R”.

[flickr size=”small” float=”right”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3606705741/[/flickr]Toen ik bijna terug in Ronse was, nam ik even pauze en zag ik na een tijdje ook het schrijn, samen met de duizenden wandelaars en hun pijnlijke blaren, terug aankomen in Ronse.

Op het moment dat het schrijn op de Grote Markt in Ronse aankwam, stopte de muziek van de kermis, die al volop aan de gang was. Dit om de paarden niet op hol te laten slaan.

Conclusie: Het was een aangename ervaring die eventueel voor herhaling vatbaar is. Als je een echte Ronsenaar bent, kan ik me voorstellen dat dit heel belangrijk voor je is. Het is ‘de’ event van het jaar waarbij je je stadsgenoten nog eens terug kan zien. Het is m.a.w. een sociaal gebeuren en een ‘must’ voor wie in Ronse woont.

Wie er niet genoeg van kan krijgen, kan vrijdag 12 juni om 19u terecht op de Grote Markt voor de inschrijving voor de Naachtfieto, dat is de nachtelijke fiertel maar dan in omgekeerde richting.

UPDATE: artikel ook gepubliceerd op Het Nieuwsblad

Wie wil mij?

't Zwartje met witIk ben Pierrot. Vandaag ben ik ongeveer 6 weken oud. Het wordt dus tijd dat ik op zoek ga naar een nieuwe thuis waar iemand me in de watten wil leggen. Ik kan sinds deze week al zelfstandig eten. Je mag wel zeggen dat ik een echte kater ben want ik heb een jachtinstinct. Ik jaag op pingpongballetjes en alles dat ook maar iets of wat op een touwtje gelijkt.

Wil je voor me zorgen, laat dan maar iets weten. Mijn baasjes zullen me met pijn in het hart afstaan.

…dat het dit jaar op 20 km licht zou tegenvallen

[flickr]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3594947952/[/flickr]

Een te hoge hartslag die maar niet naar beneden wil, steken in de onderbuik, verkrampte spieren in de benen, 2 gezwollen tenen met paarse nagel.

Soit. Al bij al viel het nog mee. Met 18 minuten vertraging ten opzichte van verleden jaar, ben ik dan toch over de finish geraakt.
Op de foto zie je me snelwandelen. Het resultaat van de combinatie “te weinig trainen” en “2 lekkere La Chouffekes de avond ervoor”.
Ik eindigde dit jaar in 2u 21m. Een tijd om in principe niet over naar huis te schrijven.

Volgend jaar toch wat beter voorbereiden me dunkt.

…dat ik ooit in Gistel op een podium zou staan

[flickr float=”center”]http://www.flickr.com/photos/7217074@N04/3592776784/[/flickr]

Zo’n kleine twee weken geleden stond ik met de medecursisten van de cursus impro-comedy voor gevorderden op een podium in jeugdhuis Uzuz in Gistel. Het was een fantastische groep om de afgelopen maanden mee te trainen. Dat bewezen we nog eens afgelopen zaterdag op het toonmoment in Gent waar toch zo’n dikke 80 man op afgekomen is. Binnenkort hopelijk nog meer van dat! Yes!