Nooit gedacht

…dat ik een nieuw blog zou starten. Eenvoudiger, simpeler, boeiender.
Dat is althans de bedoeling. M’n oude teksten van oktober 2006 tot april 2009 kan je herlezen op http://tjoffblogt.blogspot.com

EDIT:

Ik probeer ze te importeren van m’n vorig blog. Zal ooit wel eens volledig lukken, edoch, ik weet nog niet wanneer. Miserie, miserie!

EDIT – 2009-06-02 –

Jaha, juicht ende feest. Import compleet!

Know the way

Er is veel aan de gang in dat kleine leventje van me. Laat dat duidelijk zijn.
Zaterdag aanstaande verhuis ik naar het verre Ellezelles, in de buurt van Ronse.
Tijdens het inpakken, stootte ik op een klein geplastificeerd briefje.

Ik kreeg het gedichtje toegestopt op het moment van m’n vertrek uit de pelgrimsrefuge “L’Esprit du chemin” (link). Dat was de dag dat ik over de pyreneëen ging. Er staat een gedichtje op en ik moest het lezen als het moment daar rijp voor was. ’t Was ondertussen ergens tussen mijn spullen terechtgekomen. Ik had het nog niet gelezen. Tot nu. Blijkbaar is de tijd rijp.

To know the way,
We go the way;
We do the way
The way we do
The things we do.
It’s all there in front of you,
But if you try hard to see it,
You’ll only become confused

I am me,
And you are you,
As you can see;
But when you do
The things that you can do,
You will find the way,
And the way will follow you.

Benjamin Hoff

Bonne route, Buen camino

Dank u mama!

Uitslag test “Hoe groot is mijn zelf-waardering?”
Je hebt in deze test 12 van de 13 punten behaald.

Betekenis van je score
Je voelt je op je gemak met jezelf. Je geniet van het leven en je geniet van mensen. Waarschijnlijk is er iemand in je in je eerste levensjaren geweest die je geleerd heeft om jezelf te waarderen. Dat is een felicitatie waard. Het is een waardevol geschenk waarvoor je die persoon (of personen) misschien nog eens kunnen bedanken. Je bent ook in staat om anderen te helpen zichzelf beter te waarderen. Je staat op een goede manier in het leven en je zult de reis door het leven heel plezierig vinden.

Via: http://www.spiritplaza.org/testen/zelf-waardering-test.php

Het bruist er

Aah, Gent. Bruisend van kunstenaars en vrijzinnigen. Van verkopers, voorspellers, pintentappers en politiekers. Toen ik klein was, vond ik dat wat bevreemdend. Het was aanpassen of opkrassen (een PPZ = prachtig propagandistische zin). Nu kan ik me geen Gent meer zonder voorstellen. Het zijn mensen waar de meest interessante praat uitkomt en vaak ook de grootste onzin. Ik ben er zot van. Toch hou ik liefst de grond onder m’n voetjes. Dat maakt gelukkiger.

En toch komt de dag steeds dichterbij dat ik Gent zal verlaten. Ik weet nog niet wanneer. Ik weet nog niet waarheen. Dat het zuidelijker zal zijn, lijdt geen twijfel.
Aah, Gent.

Dailymile

Vandaag kwam ik op een interessante site terecht waar je je workouts kan registreren.
Ik ben er dus onmiddellijk mee begonnen.
Je kan er ook vriendjes toevoegen en mensen motiveren.
Vree wijs!

In de linkerkolom op deze site heb ik alvast een widget toegevoegd die rechtstreeks doorlinkt naar m’n profiel op de site en waar je kan motiveren en commentaar geven.
Dailymile kan ook gekoppeld worden aan je Twitter-account.

Zeker een aanrader voor sporters!

Elke

Elke was zot van hype’s. Op een dag ging ze naar een fuif in de Taboeloe Rossoh. Dat was in Wommelgem. De hype van die tijd was net aan de gang.

Joris ging voor de allereerste keer naar een fuif. Hij kende er niemand. Behalve Elke. Hij had nog met haar in de klas gezeten. Toen ze elkaar zagen, begonnen ze een oppervlakkig gesprek.

Nadat Elke wat had zitten opscheppen over haar niet zo matige alcoholconsumptie en haar sterke lever, liet ze Joris achter aan de bar om te gaan dansen op dit nummer.

Joris sloeg die avond ook nog met argusogen gade hoe Elke volgepropt werd met spacecake. Hij voelde zich er mottig bij doordat het de eerste keer was dat hij zoiets zag gebeuren. Hij besloot het zich niet aan te trekken, begon korte drank te drinken en deed het lelijkste wijf van de fuif binnen. Dat beviel hem mateloos waarop hij ook nog eens de domste binnendeed.

Vijftien jaar later ging Joris printpapier kopen in de Club op de Kogelmarkt in Genk. Aan de kassa zag hij Elke. Joris was net ontslagen uit de ontwenningskliniek en wou nog profiteren van het leven nu hij de perfecte medicijnencoctail had gekregen om zijn ziektes onder controle te houden.
Joris glimlachte naar Elke. Vervolgens kreeg hij een wat vreemd gevoel toen ze hem met een koude doodse blik aanstaarde.

“Ken je mij niet meer?” vroeg Joris. “Jaja” zei Elke.
Maar Joris kon amper nog connectie vinden.
Elke voelde zich nochtans goed. Ze had geen last meer van die psychose waar ze jarenlang mee gesukkeld had.

Ach ja, toch fijn te weten dat het toch weer goed kan komen met mensen waar je het op het eerste zicht niet van zou verwachten.

Tomaten

“Na jaren van proteïnerijke Dr. Oetker’s eten drong het plots tot me door dat de droogte van de tonijn die ik bovenop die bevroren Dr. Oetker met champignons legde, perfect gecountered kan worden door er ook nog sappige schijfjes tomaat op te leggen.” is ongetwijfeld één van de langste zinnen die vandaag plots uit het niets door m’n hoofd gingen.
Ok, ik lieg. Vervang “uit het niets” maar door “doordat ik honger kreeg”. Dat laatste heb ik trouwens nog altijd want zopas rijpte enkel de idee om die Dr. Oetker met champignons, die ik overigens in de Delhaize kocht, te beleggen met tomaat van bij de Turkse supermarkt, vergezeld van het idee dat rond oktober 2007 door m’n hoofd ging namelijk “garneren met tonijn” maar waarvan ik de laatste tijd niet helemaal tevreden meer ben doordat je het met die configuratie voor de smaak echt niet hoeft te doen.

“Ik ga de oven aanleggen.” is trouwens de kortste volzin die vandaag door m’n hoofd ging.

Pier

Pier liep regelmatig bij Pol langs. Ze waren buren. Daarnaast was er ook een stevige vriendschapsband ontstaan. Pols mama was expert in bananenmilkshake maken. “Echt iets voor fijnproevers” dacht Pier, niet beseffende dat zijn wereld nog maar vrij beperkt was.

Pol speelde graag gezelschapsspelletjes. “Yahtzee”, “Monopoly” en “Scrabble” vielen binnen zijn favorieten. Vandaag koos hij echter “Shadowrun“.

Nog voor Pier wist wat het allemaal inhield, zag hij het al volledig zitten. Geen spelregels nodig voor Pier, nee, hij zou het wel al doende leren. Om het rollenspel mogelijk te maken nodigde Pol ook nog Pieter-Jan, Jean-Paul en Giuseppe uit.

Giuseppe uitnodigen was een interessante zet. Hij was namelijk een echte weirdo met een IQ dat regelmatig de pan uit swingde. Geniaal, maar knettergek. En iedereen wist het.

Pieter-Jan praatte constant tegen zijn denkbeeldige vriend Edwardje. Verder was er op Pieter-Jan niks vreemds aan te merken.

Jean-Paul droeg altijd een masker. Meestal gemaakt uit latex of leder. Zijn hanenkam zorgde voor een ademgleuf in dat gevaarte en er was ook nog een gat waar hij regelmatig door at of mompelde. Verder ook niks vreemds aan te merken op Jean-Paul.
O ja, toch, hij droeg schoenen met stalen tippen. Dat was vreemd omdat hij boekhouder was.

Het is nog een gezellige namiddag geworden daar in de buurt. Behalve toen Pier de regels iets te ver boog en het huis van Pol in de as legde. Het moet rond die tijd geweest zijn dat Pol verhuisde. Sindsdien speelden ze nooit meer “Shadowrun”, dronk Pier aarbeienmilkshake en verloren ze elkaar uit het oog.

Die nacht: parabel van de vrouw II

Die nacht, alhoewel het in feite nog dag was, kwam ik een vrouw tegen. Ze glimlachte. Ik glimlachte terug. We begonnen een gesprek. Ik vertelde over m’n reizen naar het einde van de wereld en over hoe ik daar nooit was aangekomen. Zij deed alsof ze geïnteresseerd was, probeerde haar verveling te verbergen en kwam dichter om te zien of ik wel hygiënisch was.

Na een kwartier praten zakte ik door de grond van schaamte. Het was een leemgrond en ik was verbaasd toen ze in het Duits tegen mij begon te kakelen. Ik begreep er geen snars van. Ze vertelde dat ze weldra zou trouwen. Dat bleek daar de gewoonte te zijn in Oostenrijk.

In de Wibra kwam ik Jean-Marie Pfaff tegen. Hij was wat verlegen. Uiteindelijk kwam hij toch een handtekening vragen. We werden vrienden en hij leerde me perfect Duits spreken.

In Oostenrijk dacht ik daar plots aan. Een poort in mijn brein werd geopend en ik riep: “Vollen sie mit mir eine Tanze placieren. Iest es gutt für dich das ich deine schoene laajf über den tanzflühr schleure?”. Ze bloosde en stemde er aarzelend mee in.

We begonnen te dansen. Onmiddellijk na de dans gaf ze haar verlovingsring terug aan haar marginale vriend. Hij vreesde haar te verliezen. Om indruk te maken begon hij uit volle borst “Anton Aus Tirol” te schellen. “Simpele duif” dacht ik.
Dat vond zij echter niet. Daar in de streek was dat nummer ferm gegeerd.

Ze nam haar verlovingsring terug. Hierop ging ik in het tegenoffensief. Ik sprong uit m’n kleren en begon te dansen alsof ik een rasechte tiroler was.
Spijtig genoeg viel het op dat ik een Belg was. Iedereen lachte me schromelijk uit.
Ze begonnen me op kafkaëske wijze te bekogelen met dadels.

Toen ik wakker werd in het ziekenhuis werd ik woest. Ik schreef een brief naar DJ Ötzi en maakte zijn hond af.