Je zou het misschien niet zeggen maar ondertussen heb ik antwoorden voor alle levensvragen, behalve één.
Die handschoentjes waren interessant, maar blijkbaar toch net niet dik genoeg. M’n linkerpink doet me daar nog steeds aan herinneren als ie tijdens het typen in slaapmodus gaat.
O ja, één vraag die blijft: wat is dat toch met het concept “Love!” waar velen, zoals ondergetekende, steeds naar op zoek blijven gaan.
Het maakt emoties, geluk, het gevoel dat het leven nu wel is zoals het voor jou hoort te zijn, sterker. Elke medaille heeft echter een keerzijde: het maakt pijn intenser en verlaagt het concentratievermogen.
Je mag er de wereld voor rondfietsen en denken “antwoorden! nu!”. Dat je van een kale reis zal terugkeren, lijdt geen twijfel. Le grand mystère de l’universe: les femmes! Ik zeg het u.
neenee, het zijn de mannen!
@tine n.: De vrouwen zeg ik u! De bewijzen zijn er.
Het rare is als je alleen op reis gaat ben je zo met de inspanning van de reis bezig dat je niet meer denkt over de antwoorden van je vragen. Het geluk zit hem namelijk in het niet denken. Mijn eenzame reis richting Corse nu al een jaar geleden was ook de intentie om op bepaalde vragen antwoord te krijgen. Ik heb er één ding over geleerd, niet nadenken is het beste antwoord behalve als je ervoor betaald wordt.
By the way: Het zijn de vrouwen!
De mannen? De vrouwen? Het is gewoon de combinatie van de twee denk ik
. Volgens mij kan je na een fietsavontuur nooit echt van een kale reis thuiskomen. Het lost niets op, dat is waar, maar het zorgt er wel voor dat je de vragen scherper ziet, en misschien ook wel dat je het helemaal niet meer zo erg vindt dat je er niet meteen een antwoord op hebt. Blijven fietsen dus! En blijven schrijven…
de vrouwen…obvious dus…
enne, schitterende foto trouwens dienen eersten, damn, dat ik nu net meeting had hé
Gelijk ik dus reeds zei: “de vrouwen!”
Jij staat daar goed beschermd te wezen tegen de regen. Ik zou mij beter ook eens zo’n hip en flashy regenpak aanschaffen.
Volgens mij zijn het trouwens ook de vrouwen. Ik raak althans soms geen wijs uit mijzelf. ;-p
ik ben anders wel benieuwd naar de bewijzen!
stel dat het klopt, kan ik misschien de oplossing voor mijn soortgelijke miserie bij mezelf vinden!
stel je voor!
maar goed: ik geloof dat het toch wel bij de venten ligt eigenlijk…
@tine n.: soortgelijke miserie = niet weten wat je wilt = het vrouwelijk fenomeen in haar puurste vorm. Het is dus weldegelijk een vrouwelijk probleem. Meer nog: het is haar eigen. Oorzaak: comfort, maatschappij, teveel gras aan de overkant dat telkens groener staat
maar nee, het gras staat gewoon nergens groen naar mijn mening!
de oorzaak daarvan moet toch bij de venten liggen?
ofwel ben ik stiekem kleurenblind, dat kan ook natuurlijk…
vind ik ook! bitter weinig echt groen gras, als je ‘t mij vraagt (dus ja, misschien zijn het toch de vrouwen…). in elk geval: als je dan toch eens zo’n fris en diepgeworteld stukje groen tegenkomt, dan staat er meestal een hek rond, met een bordje: ‘verboden aan te raken’
Ok, maar in die betekenis lijkt het me dat jullie er zelf niet genoeg moeite voor doen. Af en toe eens afwijken van de dagelijkse routine is een goeie tip
het probleem is misschien dat we allemaal geen moeite willen doen omdat dat 1 makkelijker is en 2 ten minste het gevoel geeft dat de ander het meent… maarja… zo raak je natuurlijk nergens…
ahja… dit is zo’n eindeloze/hopeloze ‘discussie’ :p
je kunt ook nog carrière maken schijnt *hm*