Soms heb ik het gevoel dat ik zodanig veel dingen doe die zo “on-mij” zijn waardoor ze na verloop van tijd “mij” gaan definiëren waardoor de stelling dat ze “on-mij” zijn niet meer geldt.
Hebben jullie dat ook?
PS: “Inderdaad, een mens verandert.” is geen goeie comment.
De dingen die “on-mij” zijn, waarom doe je ze eigenlijk? Als je weet dat ze “on-mij” zijn… Misschien wil je die dingen wel doen maar geef je je snel het gevoel dat ze on-mij zijn om het schuld te besef te minderen? Of te make dat ze “mij” worden.
Misschien wil dat dan gewoon zeggen dat dat “on-mij”-gevoel deel uitmaakt van de zoektocht naar wie je zelf bent, de zoektocht naar je identiteit.
Eigenlijk is er maar 1 ding echt mij het grootste deel van de tijd. In mijn zetel liggen en dromen van de dingen die mij zijn maar die ik niet kan doen doordat het in mijn zetel liggen en dromen van de dingen die mij zijn overheersend mij is.
The unbearable heaviness of being i suppose …
ik heb je liever on-jij
