Zeven uur. Mijn wekker loeit. Het is vroeg en het doet pijn om op te staan aangezien ik slechts 4 uur heb geslapen. Maar ik wil de Fiertelommegang in Ronse voor geen geld missen. Als rasechte Gentenaar ben ik me in maart van dit jaar in Ellezelles komen vestigen. Om dit integratieproces kracht bij te zetten, participeer ik in de Ronsische folklore.
De Fiertel werd in de Middeleeuwen voornamelijk gewandeld door geesteszieken die naar Ronse kwamen om genezing te vinden bij hun patroonheilige Sint-Hermes. De schrijn met zijn beenderen worden nu nog steeds jaarlijks gedurende een wandeltocht in een grote cirkel rondom Ronse gedragen. Op kop loopt de belleman die met enkele duizenden Ronsenaars en sympathisanten de tocht van 32,6 km te voet afleggen.
Rond een uur of 8 ging ik stemmen in een schooltje in Ellezelles, waarna ik me naar Ronse spoedde om het begin van de Fiertel in levende lijve mee te maken. Ik liep naar de Sint-Hermeskerk, zag de Fiertelommegang 2009 van start gaan en sloot aan bij de menigte.
“Ting-ting-tong-tong”, “Ting-ting-tong-tong”…
Het geluid van de belleman en de dragers van het schrijn was alomtegenwoordig. Iemand vertelde me dat de dragers bij elke stap een kruisbeweging maken met hun benen, telkens de voet de grond verlaat.
Na het toertje op de Grote Markt, werd de tocht aangevangen via de Kruisstraat. Die eerste klim zette de toon en ik voelde m’n poriën in gang schieten. Bovenaan de Kruisstraat sloeg ik rechtsaf, verliet Ronse-centrum en besloot ik een tandje bij te steken aangezien ik zo’n 20 minuten achter was op enkele vrienden. Ik begon te joggen, stopte eventjes aan de “Casa Sana” voor een yoghurtje, en kon hen uiteindelijk bijbenen aan de kerk van Louise-Marie.
We doorkruisten de prachtige landelijke omgeving en passeerden langs de talrijke cafeetjes en kraampjes. Langs het gehele parcours zag je de modale Ronsenaar die op deze hoogdag zijn strandstoel, parasol en bak bier in zijn voortuin gezet had om zo op zijn manier van de Fiertel te genieten.
Na zo’n dikke 10 km kwamen we aan in het Muziekbos. Dat bos heeft een mystiek karakter. De kraampjes die daar speciaal voor de Fiertel opgesteld stonden, accentueerden dit zelfs nog meer.
We vervolgenden onze weg langs de Kanarieberg naar beneden, staken de Ninoofsesteenweg over en hielden halt aan de rand van industriezone Ronse Klein-Frankrijk om wat te eten. Het was inmiddels middag geworden. Op dat moment begon het hevig te regenen. We besloten na de ergste buien weer aan te zetten, maar het bleef echter miezeren.
Eventjes later wandelden we Wallonië binnen via Ellezelles.
Na nog enkele korte pauzes, lange boerenwegels en veel regen, begon de lucht op te klaren, en brak de felle zon door de wolken. Eindelijk kon ik m’n jas en trui uitdoen en intenser genieten van de Fiertel.
Langs het parcours zag je ook veel ruiters. Dat is traditie. Voor de vele ruiterclubs van onder andere Ronse en Maarkedal vormt de Fiertel de ideale gelegenheid om nieuwe leden aan te trekken.
Rond deze kapel in Frasnes-lez-Anvaing moet je 3 keer lopen. Ook dat is traditie. Een 10-tal kilometer verderop moet je 3 keer rond een mesthoop lopen in de buurt van Russeignies (Rosenaken). De kapel heb ik gedaan maar de mesthoop deed ik niet aangezien ik het pas te weten ben gekomen toen ik er al voorbij was.
Een zwaar moment was op zo’n 6 km van de finish in Kluisbergen. Daar is een stevige helling vooraleer je terug kan afdalen richting het centrum van Ronse. Op dat moment realiseerde ik me dat ik een blaar op m’n voet had maar besloot er niet aan toe te geven.
Ik voelde het einde naderen en besloot wat alleen te wandelen en te luisteren naar de gesprekken van de mensen rondom mij.
Een moeder riep naar haar zoon: “Laat uw zuske gerust en loopt uwe Fiertel”. Ja, inderdaad, Fierrrrtel met de Ronsische “R”.
Toen ik bijna terug in Ronse was, nam ik even pauze en zag ik na een tijdje ook het schrijn, samen met de duizenden wandelaars en hun pijnlijke blaren, terug aankomen in Ronse.
Op het moment dat het schrijn op de Grote Markt in Ronse aankwam, stopte de muziek van de kermis, die al volop aan de gang was. Dit om de paarden niet op hol te laten slaan.
Conclusie: Het was een aangename ervaring die eventueel voor herhaling vatbaar is. Als je een echte Ronsenaar bent, kan ik me voorstellen dat dit heel belangrijk voor je is. Het is ‘de’ event van het jaar waarbij je je stadsgenoten nog eens terug kan zien. Het is m.a.w. een sociaal gebeuren en een ‘must’ voor wie in Ronse woont.
Wie er niet genoeg van kan krijgen, kan vrijdag 12 juni om 19u terecht op de Grote Markt voor de inschrijving voor de Naachtfieto, dat is de nachtelijke fiertel maar dan in omgekeerde richting.
UPDATE: artikel ook gepubliceerd op Het Nieuwsblad
Populaire artikels